Kırık Pencerelerden Şiiri - Seyrani Göl

Kırık pencerelerden baktım hayata,
camın kenarında asılı kaldı düşlerim.
Her rüzgârda savrulan toz gibi
hep bir yanım eksildi zamanın içinde.

Yenilgiler dokundu yüzüme,
ama gözlerimden hiç düşmedi umut.
Gecelerin suskunluğunda bile
bir ışık aradım, karanlığa tutunarak.

Kırık pencerelerden sızan rüzgâr
bana hayatın sertliğini öğretti.
Susmadı içimdeki çocuk, bir gülüşe, bir sevdaya,
bir kucak dolusu sevgiyi aradı.

Her kırık cam bir hatıra gibi
keskin ve soğuk dursa da
parlayan bir gökyüzü var
o çatlakların ötesinde.

Belki de kırık pencereler
bize gösterir asıl manzarayı;
rüzgârla savrulan tozlar gibi
yaralarımız da dağılır bir gün.

Ve sordum hayata:
“Sen mi dardın bana,
yoksa ben mi sığmadım sana?”
S.GÖL