Kırık kapı Şiiri - Dağlar Özügüç

Zamanı durduran o ince yürek sızısı
Her şeyi hisseden gönlümün gözü
Varlığın içindeki o yokluğun izi
Bir tek sen kaldın bu koca şehirde
Seni görüyorum en mukaddes hecede
Her yanım seninle dolu, anılarım bile
Bak, saçlarının izi kalmış şu esen rüzgârda
Gözyaşlarım kaldı bu ıssız nehirde
Geceye bir kıvılcım çaktı gözlerin
Gözlerini kapatırken ne olur
Beni de al yanına
Yorgun kalbim,
Eski bir mabedin kırık kapısı gibi
Her gelen rüzgâr
Bir parça kopardı benden
Sensizlik dedikleri şey meğer
İnsanın kendi içindeki sürgünüymüş