Kırık Kanatlı Rüzgar (masal-kenan Güç)

Bir varmış bir yokmuş…
Gökyüzünün en unutulmuş köşesinde, rüzgârın bile uğramaya korktuğu küçük bir kasaba varmış. Bu kasabada herkes doğarken kalbine minicik bir çan asılırmış. Ne zaman çok üzülseler o çan çalarmış; ama kimse başkasının çanını duyamazmış.

Kasabada Ela adında bir kız yaşarmış. Ela’nın çanı hiç susmazmış. Annesini küçük yaşta kaybetmiş, babası ise gözyaşlarını yutmayı öğretmiş ona. “Ağlamak zayıflıktır,” dermiş babası. Ela da ağlamazmış. Ama kalbindeki çan, geceleri kimse duymasın diye yastığa gömülürmüş.

Bir gün kasabaya kanadı kırık bir rüzgâr gelmiş. Evet, yanlış duymadın; rüzgârın bir kanadı kırıkmış. Uçamıyor, sadece sürünerek geçiyormuş sokak aralarından. Ela onu görmüş. Kimse görmemiş ama Ela görmüş. Çünkü kırıkları olanlar, birbirini uzaktan tanırmış.

Ela, rüzgârı odasına saklamış. Camı aralamış, “Burada kal,” demiş. Rüzgâr ilk defa biri tarafından tutulmuş. İlk defa biri, “Gitme,” demiş ona. Her gece Ela çanını susturmak için rüzgâra sarılmış. Rüzgâr da onun saçlarını okşayıp fısıldamış:
“Sen ağlamazsan, gökyüzü ağlar.”

Günler geçmiş. Rüzgârın kanadı yavaş yavaş iyileşmiş. Çünkü bir kalbin yanında kalmak, en iyi merhemmiş. Ama kanadı iyileşince rüzgâr gitmek zorundaymış. Gökyüzü onsuz eksikmiş.

Gitmeden önce Ela’nın kalbindeki çana dokunmuş. Çan ilk defa başkası tarafından duyulmuş. Kasabanın tüm çanları bir anda çalmaya başlamış. İnsanlar o gece ilk defa birbirlerinin acısını duymuş. İlk defa herkes ağlamış.

Rüzgâr uçup gitmiş.

Ela camın önünde kalmış. Bu sefer ağlamış. Ama çanı susmuş.

Çünkü bazı vedalar kalbi susturmaz;
kalbi hafifletirmiş.

O kasabada o günden sonra kimse “Ağlamak zayıflıktır,” dememiş.
Ve rüzgâr ne zaman esse, biri mutlaka fısıldarmış:

“Kanadın kırık olsa da, bir kalbe dokunabiliyorsan, sen eksik değilsin.”