Kırık Kalemin Vasiyeti Şiiri - Öznur Tali

Kırık Kalemin Vasiyeti
​Çekildim köşeme, sessizlik tek limanım,
Yoruldum; siyahın içinde siyahı aramaktan.
Zaten kırılmış kalemim, hüzne gebe yanım,
Usandım bu bulanık denizlerde çırpınmaktan.
​Liman sende kalsın, fırtına benim mirasım,
Bu lanet şehrin sokaklarında kayboldu yasım.
Madem en özel kalmalı o gizemli bahane,
Ben yangının içindeki o serinliğe razıyım.
​Her kalp aynı hiddetle yanmaz, bilirim,
Kiminde bir kül kalır, kiminde ben biterim.
Uzaktan o dumanın zarafetini izlemek varken,
Yangının içinde kalmayı artık reddederim.
​Kabullendim o inceliği; sanki bir taşa gül çizmişsin,
Ziyareti baki kılıp, Zınar’ı yoluma dikmişsin.
Artık ne liman beklerim, ne de bir ses o derinden,
Sen o kutsal makamında kal, ben bu yangının izinde...
​Bir emanet bıraktım, kırık kalemimin sessizliğinde.
​04 02 2026