Kırık Hece Şiiri - Şiir Emekçisi

Bir zamanlar adını dua gibi taşıdım,
Şimdi dilimde paslı bir hece kaldı.
Geceye yaslanan o sessiz yüzün
En çok da susarken canımı yaktı.
İnandım…

Çünkü insan bazen en derin uçuruma
Sevdiği gözlerden düşüyor.
Sen bana “kal” dedin,
Ama çoktan gitmiştin içinden.

Ellerimde parçalanmış yarınlar,
Cebimde eksik kalan umutlar var.
Ne yana baksam yarım bir veda,
Ne yana dönsem içime saplanan ihanet.

Bir kırık cam gibi dağıldı güven,
Toplamaya kalktıkça kanattı beni.
Sen başka bir gülüşe sığınırken
Ben kendi küllerimde üşüdüm.

Artık hiçbir sabah tam doğmuyor,
Gökyüzü bile eski rengini unuttu.
İnsan bazen yaşamıyor aslında,
Sadece alışıyor yokluğa.

Ve ben şimdi
Adını anmadan ağlamayı öğrendim.
Çünkü bazı sevgiler mezar taşı gibidir;
Altında hâlâ yaşayan biri vardır.

- kemal yıldırım