Kırık Hayatlar Şiiri - Fuat Sürmeli

Birinin özlemi var, sığmıyor duvarlara,
Sarılmış yastığa,anıların hışırtısına.
Birileri dertleriyle boğuşuyor karanlıkta,
Her nefes,ciğerlerinde ağır bir yük.

Biri yalnızlığı, bir kırılmış gururuyla,
Suskun bir çığlık gibi,duvarlara vurur.
Kırılan cam parçası her bir hayali,
Avuçlarında kanatır,sessizce durur.

Birileri hastası için, titrek elleriyle,
Dualar fısıldar,gözyaşıyla yoğurur.
"Şifa ver"diye yalvarır, geceye ve aya,
Umudun incecik ipliğinden sallanır.

Biri pişman, biri vazgeçmiş, biri kaybetmiş,
Bir yürek ki paramparça,tek bir "keşke"de.
Hayat denen bu ıssız,upuzun koridorda,
Her kapı bir vedadır,kapanan her elde.

Rüzgarda savrulurken herkesin bir hikayesi,
Bu acı,bu keder, bu yalnızlık hepimize.
Belki de insan olmak,bu ağır yükün altında,
Kırılsa da yeniden dikilmektir yerden.

...Ve biri de şimdi, bu mısralara döküyor,
İçinde birikmiş tüm o yangını,koru.
Belki bir anlayan çıkar diye,bir hisseden,
Paylaşılsın diye bu ağır hüzün,bu acılar.

FUAT SÜRMELİ