Kırık Duvarın dibinde Şiiri - Suleyman Z ...

Sırtımı verdim zamandan artakalan taşa,
Bir ömür taşımış gibi eğik bu başım.
Göğsümde yarım kalmış bir sevinç sızısı,
Ellerimde telaş—
Denize baktım,
Ufukta kaybolan salımdım artık.
Penceremden sızan sarı ışık
Yorgun bir can gibi titrekti;
İçeride,
Geçmişin feryadı duvara çarpıp durdu.
Her çatlak bir anıydı,
Her düşüş, susturulmuş bir isyan.
Kalan neydi bizden
Bir avuç ses,
Adı unutulmuş.
Hani gülüşler sererdik bu eşiğe?
Hani umut boyardı taşın yüzünü?
Şimdi ayaz girer her boşluktan,
Sabır tükenmiş,
Gözyaşı hâlâ nöbette.
Uçurumun kenarında
Rüzgârla söyleşen bir ben kaldım,
Bir de bu dilsiz harabe.
Kalbimde bir volkan,
Külleriyle sevişen—
Durup baktım,
Sessiz bir hitabeye dönüştüm.
Adnan Yücel’den öğrenmiştim:
Dünya döner.
Ama ne çıkar,
Gönül bir kez kanadı mı
Zaman merhem olmaz.
Hasan Hüseyin’den miras bu acı;
Soluk bir ay gibi
Her gece yeniden doğar adı.
Bu yıkık duvarda gizlidir her çığlık,
Her yalnızlığın, her gurbetin türküsü.
Beklerim belki—
Mucizeye alışık değilim ama
Bilirim:
Bu acıların sürgüsü içerden kapanır.