Kırık Biray Işığı Şiiri - Mehmet Çobanoğlu

Gülmeyen gözlere melül bakmışsam
Yanmışım, sönmüşüm, neyleyim?
Sessiz çığlıklara dertle akmışsam
Ağlamışım, gülmüşüm, neyleyim?

Baharın koynunda kışta kalmışsam
Gülü solan düşü ben neyleyim?
Derdimle baş başa yalnız kalmışsam
Zevk-î alem olsa ben neyleyim?

​Hak hukuk uğruna yol kapandıysa
Cihan benim olsa neyleyim?
İnsanlar insanca yaşamıyorsa
Yaşam cennet olsa ben neyleyim?

Dil yarası derin, geçer mi bilmem?
Ölüm pazarında canı neyleyim?
Hile dolu dünya âbad olmazsa
Beni güldürmeyen, gün neyleyim?

Zaman bir nehirdir, hep akar gider
Güneşsiz vakiti ben neyleyim?
Yazdığım bu son söz, o da acımdır
Düşen yaprağımı ben neyleyim?

​Yorgun yüreğimde saklıdır sözüm
Dostsuz geçen ömrü ben neyleyim?
Çobanoğlu der ki; toz olsa özüm
Huzuru bulmayan can neyleyim?

Yalan rüzgârıyla solan baharı
Gönülsüz yaşanan an.ı neyleyim?
Kırık ay ışığı olan geceyi
Dertli geçen bir ömrü neyleyim?

Mehmet Çobanoğlu
14.07.2026
İstanbul