Kırık Bir Zamanın İzinde

Eski bir pencere kenarında birikti dünya,
Perdeler rüzgârla değil, anılarla savrulur.
Sesin, odanın kuytusunda uyuyan bir rüya,
Dokunsam parmak uçlarım hüzünle kavrulur.

Zaman, avuçlarımdan sızan ince bir kum,
Ne tutabiliyorum günü, ne gidebiliyorum dünden.
Sanki kalbimde mühürlü, bitmeyen bir uçurum,
Bir parça eksiliyorum her nefes verişimde senden.

Yarım kalmış mektuplar gibidir bazen hayat;
Pulları düşmüş, adresi silinmiş, yolu kayıp.
Gülüşün zihnimde her daim taze ve hoyrat,
Seni unutmak... En büyük, en sessiz ayıp.

Gölgeler uzarken akşamın soğuk yüzünde,
Bir tek yıldız kalır, sönmeye yüz tutmuş.
İsmim yankılanır mı hala senin gökyüzünde?
Yoksa o rüzgâr, bizi çoktan mı unutmuş?