Kırık aynam Şiiri - Ahmet Coşkun

Kırık aynam

Düşümle gerçeğim arasında
Matematiksel bir bozulma
Kimyasal bir kokuşmuşluk
Öyle fiziği çaresiz bırakıyor
Alimi ilimi içinden çıkamaz

Felsefe çürüyor mantık bitiyor
Şu hayat denen şey çok ağır

Kaç boya sürsem renk tutmuyor
Gül serpiyorum gül bahçelerine
Kuruyor anda çalı diken bitiyor
Cehennemi bir yangın tütüyor
Kanıyorum içimde için için

Bir dağ başıyım kurt kuş konmaz
Bir denizim mavisi tükenmiş
Bir çölüm kumları süpürülmüş
Göğümde kuş uçmuyor
Yerimde yeller esiyor

Düşledikçe düşüyorum
Gün avucumun içinde çalkalanır
Bütün nehirler suskun bulanık
Gökyüzü sis duman karanlık
Cümlede bir karamsarlık

Pay çıkarıyorum benden mı ki
Asırları yutan benden önce mi
Düşe sarılıyorum yeni doğmuş gibi
Kırık aynamda yüzler bin bir parça
Gözyaşı yutuyorum umman kurutup

Yüzümdeki gülücük içimdeki umut
Dar-ı dünya zindan ruhum azap

Coşkûnî