Gecenin karanlığı sardığında bitkin sokağı
Bir gölge geçer taş kaldırımdan terli şakağı
Titrer lambanın şafkı sarartır yosun sapağı
Pencerelerde meraklı gözler bekler şafağı
Ve ben çıkarım ruhumun ardısıra bırakıp yatağı
Vakit gitme vaktidir yüreğime çalarken kırağı
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta