Kır Kalbimi Kır Şiiri - Sezai Efiloğlu 2

Sitemin banaysa kır kalbimi kır
Kaderime zerzenişe küsersin
Meydanlar az gelir dağlara haykır
Olur olmazlara bile küsersin.

Çiçeklendim baharımda yazımda
Hayal ettim umut buldum nazımda
Dut yemiş bülbüle dönmüş ağzımda
Kendi halindeki dile küsersin.

Yüreğim vicdâni çağrıya giden
Bir doktor misâli ağrıya giden
Doğrudan ayrılıp eğriye giden
Ahlâkı bozulmuş yola küsersin.

Bir gün bana nefsim boyun eğerse
Dostun eli yüreğime değerse.
Rüzgarlara boyun eğmiş meğerse,
Kökünden kırılmış dala küsersin.

Koskoca bir ömür geçti sefâsız
Bir günüm olmadı sayki cefâsız
Arılar aç kalmış bahar vefasız
Petek darmadağın bala küsersin

Ulaşılmaz nice çağın gardına
Umut ektik yüce dağın ardına
Erişince bahçe bağın mart'ına
Neden zemheriye hâlâ küsersin

Kadere soruldum yollarda demez
Sevdam eski ama dillerde çömez
Aç kalsa it bile koklarda yemez
Yenilmez içilmez pula küsersin

Efiloğlu ne alırda satarsın
Aşkın hamuruna sevgi katarsın
Çekemezler seni göze batarsın
Kendisinden âciz kula küsersin