Yalnızlık ağacında kuruyan bir yapraksın sen
Sonbaharda Çöpçülerin söve söve süpürdüğü
Gözlerinin renginden esinlendiği topraksın üzerine basılan
Ölünce kavuşulacak olan
Ölünce değeri anlaşılan
Sen bana göre bir damla susun insanlığı yaşatan
Yaşattıkça boşa akıtılan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta