Kimseyi Yüceltmeyin Şiiri - Mustafa Alp

kimseyi yüceltmeyin
elleriniz yorulur sonra,
taş taş üstüne umut dizerken.
insan dediğin,
kırılgan bir takvimdir
en güzel günleri bile
erken yırtılır.

kimseyi yüceltmeyin,
çünkü insanlar
söz verdiklerinde bile
kendilerine tam inanmazlar.
bir bakışta sıcak,
bir susuşta buz keserler.
ve siz o arada
ben mi yanlış anladım ? diye
kendinizden özür dilersiniz.

kimseyi yüceltmeyin,
çünkü omuzlarınız
bir başkasının yükünü taşımak için
yaratılmadı.
sevgi ağırdır,
beklenti daha ağır,
hayal kırıklığı ise
en sessiz enkaz.

insanlar sürekli bir hayal kırıklığıdır
çünkü onlar da
birilerinin yarım kalmış cümlesidir.
kimse tam gelmez,
kimse olduğu gibi durmaz.
herkes biraz kaçak,
biraz eksik,
biraz da kendinden kaçmaktadır.

kimseyi yüceltmeyin,
onları gökyüzüne koymayın.
yüksekten düşen
sadece onlar olmaz,
siz de parçalanırsınız.
insan yere yakınken güzeldir,
hatasıyla, tereddüdüyle,
suskunluğuyla.

birini gözünüzde büyüttüğünüzde
kendi küçülüşünüzü fark etmezsiniz.
oysa sevgi
eşit bir masadır.
ne diz çökülür,
ne yukarı bakılır.
yan yana oturulur sadece.

kimseyi yüceltmeyin,
çünkü insanlar gider.
bazen açıklamadan,
bazen vedayı unutarak,
bazen de ben değiştim diyerek.
ve siz
eski hallerini sevmekle suçlanırsınız.

hayal kırıklığı
bir anda gelmez.
önce içinizde bir şey susar,
sonra savunma yapmaktan yorulursunuz,
en son da
ben aslında bunu bekliyordum dersiniz.
en acısı da budur.

kimseyi yüceltmeyin,
kendinizi feda etmeyin
bir başkasının geçici huzuru için.
çünkü insan
kurtarılmayı sever
ama kurtarana sadık kalmaz.

insanlar sürekli bir hayal kırıklığıdır, evet,
ama bu onları kötü yapmaz.
sadece insan yapar.
ve insan,
kırar, unutur, yanılır, vazgeçer.
bunu bilerek sevin,
bilerek yaklaşın.

kimseyi yüceltmeyin,
ama sevmekten de korkmayın.
sadece
gerçek boyutlarında sevin onları.
ne büyütün,
ne küçültün.
oldukları kadar.

çünkü en güvenli sevgi
kimseyi tanrı yapmadan
yanında yürüyebilmektir.

Mustafa Alp
05/02/2026 05.00