Kimseye yaranamadım Şiiri - Kemal Tekir

Herkesi memnun etmek istedim,
Kendimden sürekli tavizler vedim.
Hata etim dostlar ben hata ettim,
Kimseleri de memnun edemedim.

Ne İsa' ya yarandım,ne Musa'ya,
Girdim ben boşuna kendi hakkıma.
İki cami arasında beynamaz,
Gibiyim şimdi ben kaldım arafta.

Kimliğimi unuttum yolda giderken,
Herkesin yükünü sırtlarken ben.
Kırıldım her defa susup gülerken,
Bir “ben” kalmadı ki döneyim kendime.

Ne sağım belli artık ne de solum,
Tüzgârda kuru dal gibi savruldum.
Herkese yeteyim derken ey gönlüm,
Kendime yabancı oldum yoruldum.

Artık anladım bu yol çıkmaz sokak,
Herkese yetmekmiş en büyük tuzak.
Biraz da kendime dönsem ne olur,
Ben de insanım, benim de hakkım var.

Kemal Tekir
Halkın sesi