Kimseye Söyleyemediklerim

Kimseye Söyleyemediklerim
Herkes “geçer” dedi bana,
Geçmeyen şeyler vardır oysa.
Bazı acılar iyileşmez,
Sadece insan onlarla yaşamayı öğrenir.
Ben güçlü sandım kendimi,
Susmayı sabır zannettim.
Meğer içimdeki çocuk
Her gece ağlayarak uyurmuş.
Sevdiklerim gitti bir bir,
Kalanlar eksik kaldı.
Adımı anan azaldıkça,
Yalnızlığım çoğaldı.
Bir gün bile “nasılsın” demeyenlere
Kalbimi emanet etmişim.
En çok da buna ağlıyorum,
Kendimi bu kadar ucuz harcadığıma.
Şimdi aynaya bakıyorum,
Gözlerimde yılların yorgunluğu.
Bir insan kendini bu kadar
Sessizce kaybedebilir mi?
Eğer bir gün olur da sorarlarsa,
“Neden bu kadar sustun?” diye…
Onlara de ki:
Çünkü anlatacak kimse yoktu.

Tarih :27/12/2024

Agâh tövbekâr
Kayıt :04/02/2026 17:35:00