Kimseye Bağlanmayın Şiiri - Mucize Şiirle

Kimseye Bağlanmayın

Bu dünyada
hiç kimseye bağlanmayın,
gölgeniz bile karanlık bastığında sizi terk eder…

Bir akşamüstü güneş çekilirken ufuktan,
en sadık sandığınız iz
ayaklarınızın dibinden usulca silinir.
Oysa siz,
onu hep yanınızda bilmişsinizdir;
sessiz, itirazsız,
arkadaş gibi.

Ama karanlık çöktüğünde
ilk giden o olur.

Bu dünyada
hiç kimseye bağlanmayın.
Rüzgârın yönü değişir,
insanların da.
Bir söz, bir bakış,
küçücük bir kırgınlık
koca yılları devirmeye yeter.

Güvendiğiniz dağlara kar yağar,
en sağlam dediğiniz dallar kırılır fırtınada.
Eller ki sımsıkı tutuyordu bir zaman,
zaman gelir
avuçlarınızdan kayar su gibi.

Sevgi mi?
O da mevsimlik bazen.
Yaz gibi gelir,
içinizi ısıtır,
çiçekler açtırır kalbinizde.
Sonra bir sonbahar akşamı
hiç haber vermeden döker yapraklarını.

Bu dünyada
hiç kimseye bağlanmayın.
Çünkü herkes biraz yolcudur.
Kimi kısa bir durakta iner,
kimi uzun bir peronda oyalanır,
ama sonunda
herkes kendi istasyonunda kaybolur.

Ve siz kalırsınız
elinizde yarım cümleler,
içinizde tamamlanmamış vedalarla.

Gölgeniz bile karanlıkta sizi bırakıyorsa
hangi omuz sonsuza dek yükünüzü taşır?
Hangi yürek
hiç yorulmadan atar sizin için?

İnsan, en çok da
alıştıklarına yenilir.
Bir sesi duymaya,
bir yüzü görmeye,
bir “buradayım”a alışır.
Sonra o ses susar,
o yüz uzaklaşır,
“buradayım” yerini derin bir sessizliğe bırakır.

İşte o zaman anlarsınız:
Bağlandığınız her şey
bir gün çözülmek için vardır.

Bu yüzden
köklerinizi kendinize salın.
Sırtınızı önce kendi yüreğinize yaslayın.
Kendi ışığınız olun karanlıkta,
kendi gölgenizi kendiniz çizin duvara.

Çünkü bu dünyada
en uzun süren yol arkadaşlığı
insanın kendisiyle olandır.

Ve unutmayın
hiç kimseye bağlanmayın demek
kimseyi sevmeyin demek değildir;
sadece kalbinizi
başkasının avuçlarında rehin bırakmayın.

Sevin,
ama özgür bırakın.
Güvenin,
ama kendinizi kaybetmeyin.

Çünkü gölgeniz bile
karanlık bastığında sizi terk eder…
Geride kalan tek şey
kendi ayak sesinizdir
kendi yolunuzda.

Söz : Mucize