Kendimi anlatmak gibi bir niyetim yok. Bazı insanlar anlatılmaz, hissedilir. Ben de biraz öyleyim. Yazdıklarım var, bir de kimsenin tam bilmediği tarafım. Arada bir satırda kesişirler.
İstasyonlarda ismin yankılanır, Menekşe.
Arkamda bıraktığım şehirdesin, güvercince.
Adın ne güzel bir gemidir umman denizinde.
Çatıktır kaşların bana ise bir gülümseme.
Yollar bitmez uzundur, güzeldir, tükenmez.
Gezdim yedi iklimin yedisini
Mısır, şam ve halepte bulmadım senden güzelini
Elinden tutmak gelir içimden, sarmalmak seni
Bırakmak deliliktir rüzgârı susturan zülüfleri
Şiirsin sen, sesin mecazi aşkın kendisi
Ben geldim
Senin günahkâr kulun.
Her defasında yol gösterip ama gene de yoldan çıkan kulun. Benim Allah’ım, bana acıyacak mısın her defasında olduğu gibi bu defa da? Okşar mısın kalbimi yine, acır mısın ruhuma, gözlerime?..
Benim Allah’ım, seni hakkıyla bilemeyen; gülümsettiğin anda sana sırtını çevirip kaşını çatan… Bazen sana karşı umursamaz, bazen şeytanın elinde esir olan…
Yine kabul eder misin miskin olan bu kulunu; yarattıklarını inciten, sevdiklerine hürmetsizlik eden, bağıran çağıran bu dilsiz kalbimi?
Bir nefesi ikram eder misin yine bana? Sabreder misin bu kuluna?
Ölümdür benim arkamdan gelen ki
dünyanın akışına boyun eğmedim ben.
Ölümlerin bakışlarını görecek yaşa geldiğimde
hayat manası silindi üzerimden.
Haykırmak ve çabalamak tefahetmiş diye söylemişti günün birinde
çeşm merazına değmiş elleri,
Kapandı en derin sözler, yavaş ve derin ihanetler.
Büyüdüğüm sokağa artık bir yabancıyım;
siliyorum omuzumdaki ahd etmiş yalanı, yalancıyı.
Bakışıyoruz her gece kar tanesi ile akıp giden şehre.
Doğum sancısı ile kıvrılan, parçalanan, istemsizce istenmeyen derde.
Gözlerinde bulutları görüyorum; kızıl, kızgın bir isyanı bekleyen.
Gidiyorum bu şehirden.
Yazgımın uğrak yerlerini bırakıyorum arkamda
Önümde
ormanlıklara benzeyen
yeşil, kıvrımlı, desenli evler var
Hâbil'in masumiyetini de bırakıyorum arkamda.
Yolumu kaybeden bir viraneyim ben.
Kim bilir yaşadıklarımı?
Yağmurlar altında kalan umutlarımı. Donan bir çare çocukluğumu.
Kim bilecek ki bir ay boyunca sadece aş yediğimi
Zemheri soğunda donan parmaklarımı, kimsesiz kalan benliğimi, Raşit mi, Ahmet mi?
Gördüler mi Gördüklerimi bilecekler.
Ben sana layık değilim, asil duruşlu servi.
Anla artık bunu.
Suskunluğuma kulak ver. Sen, yürüdüğün sokaklardaki evlere neşe katansın, yanından geçen rüzgârlar başka diyarları ferahlatan muhabbetten
Anla bunu.
Adımlarım, adımlarına denk değil. Senin adımların hep bir adım öndedir. Ağaçtan düşen yaprak gözlerine benzer. Anla artık bunu
ben sana ait değilim.
Görmüşken gözlerinde özümü,
Çevirebilir miyim yüzümü?
Bir bakışında bulmuşken yurdumu,
Yitirebilir miyim içimdeki huzuru?
Adını koyamadığım nice duyguyu,
Yine uçar oldun uzak şehirlere Hafsa
Gökyüzünden kalma uzak renkli kuşaklara,
Senle uçan rüzgârlar getirsin yağmur dolu bulutları,
Yüceler yücesi sarmalasın meyus, dilhun kanatlarını Hafsa
Rüyama girersin şafağın geride kaldığı vakitlerde,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!