Kimsesiz Mezar Şiiri - Kasım Kobakçı

Soğuk rüzgar esti bak, şu camın kenarından,
Sıcacık o kucağı, ararken uykularda,
Kimseler duymadı hiç, sessiz feryadını,
Taştan beter katıydı, yastıklar başucunda,
Öksüz kalan kuzular, ağlarken kuytularda.
*
Sütsüz kaldı dudağı, çatladı susuzluktan,
Ninni bilmez dilleri, sustu hep korkusundan,
Geceler çok uzundu, sabahlar hiç doğmadı,
Merhamet beklediği, o yabancı gözlerden,
Boynu bükük kuş gibi, titredi soğuklardan.
*
Parklarda koşuşurken, el ele tüm çocuklar,
Bir başına izledi, o yaşlı gözleriyle,
Oyuncaklar yetmedi, avunmaz gönül şimdi,
Eksik kalan yanını, kimseler doldurmadı,
Kanadı kırık serçe, düşerken gökyüzünden.
*
Kokusunu bilmeden, büyüdü senelerce,
Resmine bakıp durdu, her gece gizli gizli,
Saçını okşayacak, bir el aradı durdu,
Karanlık odalarda, ışıksız kaldı bahtı,
Sahipsiz o mektuplar, dağıldı rüzgarlarla.
*
Bayramlar zehir oldu, şekersiz sofrasında,
Öpülmedi yanaklar, kaldı hep ıslak ıslak,
Dualar yarım kaldı, göklere ulaşmadan,
Yüreğine taş bastı, acıyı gömmek için,
Solgun bir çiçek gibi, kurudu saksısında.
*
Neden gitti diyerek, sordu hep duvarlara,
Cevap vermedi kimse, sustu bütün insanlar,
Kaderin cilvesine, boyun eğdi çaresiz,
İçinde büyüttüğü, o devasa boşlukla,
Kaybolmuş yolcuların, izinde yürüdü hep.
*
Üşüyen ellerini, cebinde ısıtırken,
Güneş bile ısıtmaz, buz tutmuş hayalleri,
Gölgesine sığındı, korkunca gök gürlerken,
Şefkatin kırıntısı, düşmedi tabağına,
Yıkık dökük evlerin, hüznü çöktü üstüne.
*
Rüyasında gördüğü o, güzel yüzden başka,
Teselli bulacağı limanı, yoktu asla,
Dalgalar vurup durdu, kıyısız denizine,
Hasretin zincirleri, sıktı minik kalbini,
Mahzun bakışlarıyla, süzdü hep uzakları.
*
Vuslatı bekliyorken, ömrünün baharında,
Yapraklar dökülüyor, umudun dallarından,
Dönülmez akşamların, ufkuna vardı yolcu,
Derin bir sızı vurdu, titreyen o bedene,
Kimsesiz bir mezarın, taşına döndü sanki.