Kimsesiz Hatun Şiiri - İbrahim Maraşlı

Sükunet kokulu bir cuma namazı çıkışında
Kambur bir amca el etti cenaze sırasına
Kimsesiz bir hatun imiş, üç-beş kişi de olsa yollayalım toprağa
Derken çıkan cemaat dizildi tesbih sırasına
Kimsesiz hatun için el salladı bin er, başına
Sevinmiş midir hatun kalabalığa?

İmam efendi telkinde çam kokulu mezarlıkta,
Ey Hatun kişi, Rabbinden geldin zaten hep Rabbinle idin yine Rabbin huzuruna…
Üzülme kimsesiz kaldığına
Kim yalnız değil ki kalabalıklar ortasında
Üzülmüş müdür hatun yalnızlığa?

Gerçi,
Tek gelmişti gözlerinde yaşla
Sarmışlardı bir parça beze
Yine tek gider, gözleri yorulmuş amansız göz yaşlarına
Farkı, sarmışlar beş karşıklık beze
Kalabalıkları eze eze
Vardı işte şeksiz sona