Kimsenin Görmediği Yerde

Çığlık atıp ağlamak istiyorum,
kimsenin görmediği bir yerde.
Sesimi geceye bırakıp
kendimi sessizliğe vermek…

Bir dağın kuytusunda,
bir denizin kıyısında,
ya da göğün unuttuğu
ıssız bir gecede…

Ağlamak istiyorum.

Öyle bir ağlamak ki;
gözlerim değil,
içim aksın.

Öyle bir çığlık ki;
duyan olmasın,
ama bütün suskunluğum
yerinden sarsılsın.

İçimde kaç bahar öldü,
kaç gece sabaha varmadı,
kaç kez sustum
kendimden bile saklanarak…

Kimse bilmesin.

Bırakın,
bir gece de güçlü olmayayım.
Bir gece de
omuzlarım taşımasın dünyayı.

Çökeyim karanlığın içine,
dağılayım sessizce,
toplamayayım kendimi.

Bazı yaralar
kanamaz dışarıya;
insanın içine akar.

Ve bazı çığlıklar
ağızdan çıkmaz,
kalbin en kuytu yerinde
yıllarca yankılanır.

Ben biraz da
o yankıya ağlamak istiyorum.

Yarım kalan düşlerime,
içimde susan çocukluğuma,
dilimde çürüyen sözlere,
kimseye söyleyemediğim
onca “neden”e…

Ağlamak istiyorum.

Gözyaşım
yüzümden değil,
yıllarımdan süzülsün.

Her damlasında
bir kırgınlık düşsün toprağa,
bir sızı eksilsin içimden.

Sonra gece
beni kimseye anlatmadan
örtsün üzerime.

Ne bir el uzansın,
ne bir ses çağır­sın beni.
Teselli istemiyorum.

içimde yıllardır susan küçük çocuğu
duymak istiyorum.

Bir kez olsun
kendime ağlamak,
kendime sarılmak,
kendimden kalanları
kendim toplamak istiyorum.

Ve sabah…

Kimse bilmeden
çıkarım o geceden.

Yüzüm yine sakin,
gözlerim yine suskun…

Ama içimde
bir şey eksilmiş olur.

Belki acı,
belki yıllardır taşıdığım
o ağır sessizlik.

Kimse fark etmez.

Zaten bazı vedalar
insanın içinde olur.

Bazı çığlıklar
gökyüzüne yükselmez.

Bazı gözyaşlarını
yalnız gece görür.

Ve bazı insanlar…

En çok da
kimsenin görmediği yerde sessiz çığlıkların da boğulur..
Zamanın değil, belki bir sesin herşeyin iyi olacağına inandırır seni..