Kimliğimi yanımda taşımaya başlayalı beri,
Eskisi kadar korkusuz,
Hesapsız değil artık attığım imzalar.
Sanki kalbime çöken yalnızlık hissi yetmezmiş gibi,
Tüm şehrin üstüme gelmesi ne de adil, değil mi?
Çıkar ilişkileri, yanlış anlamalar,
Arızi kaygılar, malayani kavgalar...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta