köhne sokak lambasının altına bırakılmış,
karanlığın kucağına atılmış,
gökyüzünü yorgan,
sokak itlerini oyuncak,
çakıl taşlarını yoldaş yapmış...
gözyaşı yağmura karışmış,
rezilrüsva hayallere bulaşmış,
düştüğün de bir tekme daha atılmış,
yanlızlığın koynun da,
sessiz çığlığı duyulmayan,
kimsesizliğin emzirdiği,çocuğum ben...
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




umutların zaman içerisinde umutsuluğa dönüşümü
karanlık içre havlayan itlerin sesinin arkadaşlığı ile
kendi içimizde yok oluşumuzun anlatımı hoştu
tbrik ederim
yürekten darbe almış atılmış kişi olarak anladım şiir oldukça güzel sayfanızı inceledim ve okudum kutlarım sizi
COK HOS ANLATIMLI BIR SIIR SEVGILI SAIRE....TEBRIKLER
Eğer sen çocuksan, bir meleksin...melek
Eğer sen çocuksan, bir meleksin...melek
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta