Kimi Destanını Yazar Devranda

Kimi destanını yazar devranda,
Kimininse,
Hüsrandır payı,
Fakat sezilir mutlak bu.
Tam da bu çelişkideyim şahsen,
Zira sen,
Sızıyorsun iliklerime,
Adım adım.
Afyon gibisin.
Yayılıyorsun süratle,
Ve en beteri de,
Şifanın bulunmaması...
*
Esasen farkındayım,
Dönüşü yok bu sevdanın.
Lakin, mağaranın ucundaki parıltıyı gözlerken,
Tutundum dikenli tele.
Beklenti seması,
Zira tutkum.
Ve şahsım,
Tek başına uçan,
Bir kartalım.
Gecenin gündüze olan hasreti misali,
Olanaksızdır,
Buluşmamız.
*
Fakat sen,
Yitik hecemsin şahsımın,
Bitirilmemiş,
Bir şiir misali.
İşte şuurum,
Rotasını şaşıran rüzgar gibidir.
Didindim,
Gönlüne varmak adına,
Yetişmeye uğraştım benliğine.
*
Şu an ise,
İkarus gibiyim.
Sorguluyorum,
Diri tutmalı mıyım,
Onu hülyalarımda?
Yoksa,
Mantığın sesini mi,
İşitmeliyim?
Ne var ki şahsımın,
Mecali kalmadı hiç,
O yakıcı güneşle,
Cenk etmeye.
İşte böyle,
Yürüdüm yangının merkezine,
Devanın,
Bulunmadığını bilerek...