Kime Ne Deyim Şiiri - Sadık Kocabaş

DERDİMİ DİYECEK KİME NE DEYİM?
Sıla buram buram tüter gözümde,
Hasretin ateşi yanar özümde.
Derman kalmadı ki artık dizimde,
Hâlimi arz etsem kime ne deyim?

Anılarla dolu Üzüm Bağları,
Hayalde canlanır gençlik çağları.
Aştım geldim nice dertli dağları,
Bağrımı delecek kime ne deyim?

Serin eser Aşıklar’ın tepesi,
Bitmek bilmez gurbetçinin gecesi.
Zerrin Kalesi’nin kadim hecesi,
Sırrımı bilecek kime ne deyim?

Mağara önünde kapkara pus var,
Koca Kavak küsmüş, dalında yas var.
Eski yollarında derin bir sis var,
Maziyi silecek kime ne deyim?

Ali Balta közde kebap yellemez,
Şeyh Baba’da kimse dertli söylemez.
Yıkılmış dostluklar, gönül eylemez,
Derdime gülecek kime ne deyim?

Yeşilırmak küsmüş, etmiyor figan,
Mertlik ayakaltı, her yanın yalan.
Vefasız esnaftan geriye kalan,
Gerçeği görecek kime ne deyim?

Hapan’ın yerini beton kuşatmış,
Eski bereketim maziye batmış.
Koca şehir sanki yas tutup yatmış,
Yoluma gelecek kime ne deyim?

Karaibrahim’den indik aşağı,
Bağlardık eşeğe odun kuşağı.
Hani Turhal’ımın mertçe uşağı?
Selamım alacak kime ne deyim?

Varsam bile her yer artık el gibi,
Sürüklendim sanki coşkun sel gibi.
Hancı göçüp gitmiş, esen yel gibi,
Kapımı açacak kime ne deyim?

Viranede baykuş ötmesin gayrı,
Sevenler sevenden düşmesin ayrı.
Kalmadı dünyanın vefası, hayrı,
Kalemsiz Şair’im, kime ne deyim?