Kimdedir Devran Şiiri - Kasım Kobakçı

Haini, koynunda saklayan o can,
Feryadı duyulmaz, boğulur her an.
Ardından yas tutar, sevdiği dostlar,
Toprağı sızlatır, tükenir zaman,
Acıyla kıvranır, dökülür orman.
*
Yalancı gülüşler, maskesin takar,
Zehirli bakışlar, ruhunu yakar.
Aldatır herkesi, suret-i haktan,
Hep aynı nakarat, sel olup akar,
Geceyi gündüze, katıp da yıkar.
*
Köz düşmüş sinene, kaderim dersin,
Hayalle avunur, erir gidersin.
Gördüğün rüyalar, gerçeğe döner,
Su gibi süzülüp, ömrü yersin,
Hüzünlü şarkıyı, yalnız söylersin.
*
Ürkerek sıçrar da, yerinden oynar,
İçinde kaynayan, kazanı yanar.
İnceden sızlayan, yarası derin,
Bilinmez diyara, acele kayar,
Kaçarken, gölgesi adımı sayar.
*
Lokması kederdir, tadı bulunmaz,
Bu ıssız yollarda, şifa olunmaz.
Yönünü şaşırmış, garip yolcudur,
Sis çökmüş tepeler, asla aşılmaz,
Geriye dönmeye, mecal bulunmaz.
*
Gün gelir, tükenir o hırçın heves,
Boğulur gırtlakta, alınan nefes.
Bıkkınlık çökünce, o mağrur başa,
Dar gelir dünyaya, kurduğu kafes,
Kesilir sedası, çıkmaz olur ses.
*
Havası soğurken, rengi de solar,
Gönül hanesine, kasvetler dolar.
Eskimiş kurallar, hükmünü yiter,
Ezilen umutlar, saçını yolar,
Karanlık çökünce, benzi sararır.
*
Hasretin ateşi, düşünce öze,
Gerek de kalmadı, söylenen söze.
Kurt kuzu postuna, bürünür korkar,
Kuzu kurt kesilir, çıkar düze,
Dengeler değişir, kış döner güze.
*
Böyledir gidişat, savrulur harman,
Dizinde kalmamış, zerrece derman.
Taç düşer, baş kalır, yetki pul olur,
Makamı ararken, kaybolur ferman,
Sahibi bellisiz, kimdedir devran.