Kilitsiz Düş Şehri Şiiri - Kenan Adsaz

Bir şehir saklıydı düşümde;
saatlerin pas tuttuğu,
aynaların yaşlanmayı unuttuğu...

Sokaklarım vardı benim o şehirde;
düşmenin dizleri incitmediği,
koşmanın bir yere varmak için değil;
yalnızca sevinçten olduğu...

Bir evim vardı;
avlusu olan,
duvarlarında gülüş asılı
ve ruhu tebessüm kokan...

Dört mevsim
dönerdi semasında;
tadında bir güz ile
uçuşan yaprakların
tepemde dolandığı...

Ve kış,
üşütmezdi
ceplere saklanan
kar taneleriyle
oynayan bir çocukluktu,
o anın içindeydi
ya da o anın çocukluğuydu
belki de...

İlkbahar, acele etmezdi,
yaz yakmazdı—
gölgesi bol,
güneşi incitmeyen
bir sıcaklık
yayılırdı sokaklara.

Bir şehirle büyür yalnızlığım;
kaybolmayan anılarda,
ve telaşın olmadığı
bir yerde,
ben hâlâ kapısını
kilitlemediğim bir düşteyim...

Sevdiklerim orada;
şehir benden önce uyumaz,
ben uyumam şehirsiz... K. Adsaz