Hayatı kibrit kutusuna insanları kibrit çoplerine benzettim....ve ben seni sürekli neşrettim
Sen ve ben
bir kibrit kutusundaki iki kibrit çöpü,
Kutu ilk sallandiginda bir araya gelmiştik.. tuhaf birbirimizi ne kadarda çok sevmiştik..
Sen ve ben iki masum kibrit çöpü, kutu sürekli sallanıyor
Aramızdan kibrit çöpleri ayrılıyor..
İçimizde binbir korku binbir özlem ve yalnızca bir kaygı,
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta