Ey insanoğlu; bak ta ibret al buradan.
Bunlarda bir zamanlar senin gibi, canlı idi.
Kimileri biz, kimileri ben, der idi.
Ben diyenler anılmaz, adı akla gelmezken.
Biz diyenler; Hidayet mertebesine erdi.
Baş oldum diye; “ben, ben” diyerek kibirlenme.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta