Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
figanı ayan bilek boğumlarının
feryadı,
sen
sancılı manâ doğumlarının sızısı. Yüreğinize kaleminize sağlık Özlem hnm çok güzel bı şiir bu..
değerli yorumunuza içten teşekkür ediyorum İslam bey, var olunuz...
şiirle kalın..
İçinde bir yerleri kanatıyor gibi. Kelimeler suskun ama her biri bir feryat aslında. Sahipsizlik, adanmışlık, teslimiyet... Hepsi tanıdık, hepsinden biraz... Kutluyorum
katmanların soyulması sanırım kıymetli şair..
kalbi teşekkürlerimi bırakıyorum yorumunuza..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta