Kerbela Şiiri - Ali Çelik 3

KERBELA

Tarihin yaşanmış, kanlı sayfası
Çölde yankılanır, medet sayhası
Zâlimlere hazır, Rabbin gayyası
On muharrem günü, acılar taze

Geçse de üstünden, onlarca asır
Hasan, Hüseyine, Cennette kasır
Yakar yüreğimi, bu nasıl kahır
Acıyı kalplere, attın Kerbela

Ehlibeyte reva, bu zulüm niye
Hüseyin can verir, ah diye diye
Kanlara bulandı, yeşil gâşiye
Hüseyin durmuyor, çalıyor kılıç

En sonunda düştü, Hüseyin yere
Kılıç darbeleri, indi bin kere
Bu zulüm yapılır, cümle ma'şere
Ehlibeyte, bu zulümler, reva mı?

Atların toynağı, ezdi başları
Yere yeksan oldu, aziz naaşları
Kara basan oldu, güzel düşleri
Şahit oldun, bu zulüme Kerbela

Ümmete emanet, Hüseyin, Hasan
Bu nasıl müslüman, bu kini kusan
Zulmü anlatmaya, yetmiyor lisan
Toprağından, kan damlıyor Kerbela

Adı üzerinde, Haccac zâlimdir
Mazlumu katletmek, ona talimdir
Kerbela vakâsı, elbet elîmdir
Yürekler yanıyor, kanlı Kerbela

Ehlibeyte, kalkan eller, taş olsun
Baharı görmesin, ömrü kış olsun
Ömrü billah, yedikleri, leş olsun
Dünyada, Ahrette, görmesin huzur

Ümmetin kalbinde, kapanmaz yara
Mücrimlerin olsun, yüzü kapkara
Nice mersiyeler, yazdı şu'arâ
Her muharrem acı, yaşanır tekrar

Kurutmak istedi, o asil soyu
Cümle zâlimlerin, devrilsin boyu
Hepsi boşa gitti, gayreti, say'ı
Zeynel Abidinle, Hak etti ihyâ