Keramet ehlinin daveti olmaz.
Açık bulur isen gel kapısına.
Kaçarsa fırsatı, avdeti olmaz.
Var-gel, tokmak ile çal kapısına.
Kendi hatıram ağı eden aşı;
Uhrada insanı yakar ataşı.
Senin kapına da atarlar taşı;
Eğer atmış isen el kapısına.
Şaşırıp kaldım felekteki fende;
Her zaman sürdü yolumu derbende.
Bu yüzden kahrettim talihe ben de;
Hiç rast gelmedim ben bol kapısına.
Yem yeşil kurumuş fidanlar gördüm.
Kudrete tapan nadanlar gördüm.
İktidara biat edenler gördüm.
Rabbım muhtaç etme, kul kapısına.
Nice çetin hallerde şifreyi çözdüm.
Çıktım Hızır ile alemi gezdim.
Taş koydum, feleğin çarkını bozdum.
Varıp da dayandı yol kapısına.
Yatıp da kalsa bir bileni olmaz
Hiç kimsem yok, dese yalanı olmaz.
Veysel Soysal’ın bir geleni olmaz.
Gelip de vurmasa yel kapısına.
Kayıt Tarihi : 13.12.2012 20:13:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!