Aferin oğlum,
Annene verdiğin sözü tuttun,
Bırakmadın köyde babanı bir başına!
Fakat almadı aklım,
Onu kökünden sökülmüş ağaç gibi,
Nasıl sürükleyip getirdin,
Ve attın bu şekilsiz beton yapıların arasına;
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Yaşaya yaşaya alıştığımız, alışınca da kanıksadığımız bu şehrin insanı insanlıktan çıkaran yaşamını çok güzel şerhetmişsiniz şiirinizde.
"İçimde diken diken pıtrak gibi hasret" Daha nasıl anlatılır bilmem ki hasret? Kaleminize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta