Kendimi sınıyorum,
Sabahçı kahvesinin, ücra bir köşesinde.
Düşünürken unuttugum, soguk çayı,
Avuçlarımda ısıtmaya çalıştım.
Baktım birde ucu kırık küllükteki
Sigaramdan duman çıkmıyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




cok cok güzel bir siirdi...tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta