Kendine Çağrı Şiiri - Gülay Özdemir

annem derdi ki
her kalp, her kulak için yaratılmamıştır
içini dökme
seni duymayan bir sessizliğe

hele ki
güvenini çatlatmış bir avuç zamana
sırrını bırakma
çünkü bazı eller
taşır gibi yapıp düşürür insanı

yokluğunda seni eksilten birine
yüreğini emanet etme
bir gölge gibi
arkandan konuşan ışığa inanma

zamanını çalanların önünde
başını eğme
çünkü eğilen her baş
kendi göğüne uzak düşer biraz daha

ve sen
içinde hâlâ konuşan o çocuğu dinle
onun sesi
kırılmamış tek yerindir belki de

kimse sormuyorsa nedenini acının
anlatma
çünkü bazı sorular
sadece meraktan doğar, merhem olmaz

yürürken kolunu savur
bir yara gibi değil
bir yol gibi taşı kendini

unutma
toz pembe değil bu hayat
ama karanlığın içinden çıkan yol
hep sana çıkar

ve en çok da
kendine çağır kendini
çünkü düşsen bile
seni kaldıracak olan yine sensin

05.05.2026
~ Gülay Özdemir ~