Kendinden Önceki Şey Şiiri - Kemter Abdal

daha ben yoktum,

bir gölge
duvara yaslandı
ama duvar henüz yapılmamıştı.

bir kuş
kanadını açtı,
gök
bunu fazla buldu.

su,
akmayı unuttu
ve taş
ilk defa
içinden geçti.

bir çocuk ağladı
ama ses
ona ait değildi.

bir kapı aralandı,
ardında oda yoktu.
oda,
kapının açılmasını bekliyordu.

bir isim düştü yere,
kimse eğilip almadı.
çünkü herkes
kendi adından korkuyordu.

sonra bir ayna
yüzünü çevirdi insana,
insan
kendini görmeden yaşlandı.

bir el
hiçliğe dokundu,
hiçlik
ürperdi.

ve anladım:

var olmak,
bazen
Allah’ın sustuğu yerde
bir karıncanın
yolu tamamlamasıdır.

Kemter Abdal der ki:

söz benden önce vardı,
ben yalnızca
onun sustuğu yere
ağzımı koydum.