Kendimi Anlamak Şiiri - Süleyman Yıldız 2

Şiire küsmüşüm ben meğer
Kelimeler benim sığınağım
Kalp pusulam, akıl yolumdu
Önce yolum çöktü
Sonra kalbim durdu

Gönlüm kırılmış meğer
Pencerelerden bakıp da kurduğum hayaller
Birer birer enkaz olmuş
Güneş battı,
Karanlıkta kaldım
Kelimelerim gitti, kapandı kapılarım

Oysa bu cânın esrarı bendeydi
Bendeydi açan çiçekler
Yağan yağmurun damlası bendim
Bendim toprak
Lalenin, gülün, menekşenin açtığı

Neydiki bu bendeki taş duvar merakı
Gözyaşımla harcını kardığım o duvar
Yıkıldı ördüm,yine yıkıldı,yine ördüm
En son yıkıldı
Altında ben kaldım
Hezimet dedikleri bu ya
Ömür geçti, yaşayamadım...