Kendime Yazıyorum Şiiri - Ekrem Öztürk 3

Kendime yazıyorum, bu sabah.
Şu an Kırşehir’de, Şubat’ın üçüncü günü, sabahın sekiz buçuğunda, pencereden giren soğuk Kırşehir havasıyla birlikte içime dolarken…
kendime yazıyorum.
Ben üşüyorum, dışarıya bakıyorum, ama aslında içime bakıyorum.
Kar yağıyor mu dışarıda? Bilmiyorum.
Ama içimde yağan kar var, beyaz beyaz, sessiz sessiz.
Üşüyorum çünkü bakıyorum kendime, sana sandığım o yansıma.
Bakınca görüyorum: o giden benmişim aslında.
Kalp dışarıda kalmış sanmışım, meğer ben dışarıda kalmışım.
Ben üşüyorum, ben bakıyorum gibi.
Gözlerim pencerede, fincan elimde soğuk,
ama asıl soğuk bakışlarımda.
Kendime bakıyorum da, “neden hâlâ direniyorsun?” diyorum.
Aklım biliyor, kalp direniyor.
Kalbim biliyor, kader susuyor.
Ve ben susuyorum, bakıyorum.
Susmak da bir bakış biçimi zaten.
İki kadın var içimde hâlâ.
Annem ve .....
Ben ikisinin arasında bakıyorum.
Birine varamıyorum, ötekine dönemiyorum.
Sokaklar yakın, ama adımlarım ağır.
Üşüyorum çünkü bakıyorum yollara, sokaklara, kokulara…
ve hiçbirinde kendimi bulamıyorum.
Gülüm deyince dünya duruyor demiştim.
Şimdi anlıyorum: o kelimeyi kendime söyleyemiyorum.
Kendime “gülüm” diyemiyorum.
Çünkü gülümsemek, kabul etmek demek.
Kabul etmek, bırakmak demek.
Bırakmak istemiyorum.
O yüzden bakıyorum, üşüyorum, susuyorum.
Her yer sen kokuyor demiştim ya…
Şimdi biliyorum: o koku benim.
Şehre üflediğim nefes benim.
Giden sensen, kalan da benim.
Hasretim kendime.
Gözlerime, ellerime, sesime hasretim.
Ben üşüyorum, ben bakıyorum gibi aynaya bakıyorum, ama ayna da üşüyor.
Unutmayı beceremiyorum.
Başka şiirlerde arıyorum hâlâ.
Ama arayan benim, bulunan benim.
Yazınca biraz ısınıyorum.
Kelimelerimle kendimi örtüyorum.
Üstüme örtün beni, üşüyorum.
Yazmaya devam edeceğim.
Çünkü bakmak yetmiyor artık.
Yazmak lazım.
Kendime bakmak, kendime yazmak, kendimi ısıtmak lazım.
Sende kendine iyi bak.
Üşüme.
Ya da üşürsen, buraya yaz.
Ben buradayım.
Seninle aynı bedende, aynı soğukta, aynı bakışta...