Karanlık çöktüğünde mi ağırlaşır içim,
yoksa içimdeki ağırlık mı çağırır karanlığı?
Sokaklar sessizliğe büründüğünde mi artar özlem,
yoksa özlem mi susturur bütün sokakları?
Gökyüzü yıldızlarını açtığında mı düşersin aklıma,
yoksa aklım mı göğe bakmak için bir bahane arar?
Ay pencereye vurduğunda mı başlar bu sızı,
yoksa sızı mı ayı davet eder pervazıma?
Bir vakit var,
gürültünün çekildiği,
kalabalığın kabuğunu bıraktığı.
İşte o an
kalbim kendi sesini duyar.
Belki karanlık değil
beni sana götüren;
belki de içimde sakladığım sen
ışıklar söndüğünde
yerini hatırlatır.
Ve ben,
herkes uyuduğunda
kendime uyanırım.
Kayıt Tarihi : 23.2.2026 17:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
