Kendime Söyleyemediklerim Şiiri - Hamit ...

Kendime Söyleyemediklerim

Kendime söyleyemediklerim var…
Dudaklarımda donup kalmış,
Yüreğimde bir sızı gibi büyüyen
Cümleler.
Biriktirmişim yıllarca,
Sormamışım, sorsam da
Cevaplamamışım kendimi…

Ne çok şey var suskunluğumda saklı,
Bir "özledim" mesela,
Yüzüne bakıp diyemediğim.
Bir "gitme"
Tam çıkacakken dilimden
Gururla yuttuğum…
Ve bir “seviyorum”
Yalnızca gözyaşına karışan.

Kendimle konuşuyorum bazen,
Aynada bana bakan gözlerimle.
Ama ne zaman seni anlasam
Kelimeler çatallanıyor.
Çünkü bazı duygular var
Ne yazılır,
Ne söylenir…
Sadece içe gömülür.

“Mutlu musun?” diye soramıyorum kendime.
Çünkü cevabını bilmek
Canımı daha çok yakıyor.
Ben sustukça büyüyor içimde
Biten her şeyin yankısı…
Ve o yankıda en çok
Senin adın çınlıyor hâlâ.

Bir itiraf gibidir iç ses,
Ama bazen
İnsan kendine bile yalan söyler.
"Unuttum" der,
Ama gece olunca
Adını sayıklar uykusunda.
“Geçti” der,
Ama bir şarkı yeter
Tüm yaraları yeniden kanatmaya.

Kendime söyleyemediklerim,
Seninle başlayan cümlelerdir hep.
Seninle bitmeyen hikâyeler…
Gözlerimde donan bir bakış,
Ellerimde titreyen bir veda.
Söyleyemedim.
Çünkü söyleseydim,
Gerçek olurdu.
Ve ben
Bazı gerçekleri duymaya
Hazır değildim.

Şimdi içimde
Sustuklarımın mezarlığı var.
Adını kazıdım taşlara
Ve her gece,
Kendime söyleyemediğim her şeyi
Yıldızlara fısıldıyorum.

Belki bir gün
Cesaret ederim…
Ve sadece sana değil,
Kendime de söylerim
Bunca zamandır
İnkar ettiğim her şeyi...

Hamit Atay