Kendime küstüm Şiiri - Muharrem Ayrancı 2

Bu şiir, sevdayı bir yük değil, bir pranga olarak görmeye başladığı an her şeyi yakıp yıkan bir gönlün hikayesidir. Şair, öyle bir ihanetin ve vefasızlığın içinden geçmiştir ki; artık "yar" dediği insana o kutsal sıfatı yakıştıramaz hale gelmiştir. "Adını dost koyalım" diyerek aslında o kişiyi gönül tahtından indirip sıradanlaştırmış, aradaki o büyük uçurumu nezaketle ama bir o kadar da sert bir dille mühürlemiştir. "Kendi küllerimden kendimi yarattım" dizesi, şiirin omurgasıdır. Bu, acının içinde kaybolmak yerine, o acıyı yakıt yapıp yeniden ayağa kalkmanın ifadesidir. Şair; aşk uğruna yanıp bitmeyi bir son değil, bir başlangıç kabul eder. Gönül sayfasını kapatmak, sadece bir defteri bitirmek değil; o sahte dünyanın kapılarını sonsuza dek kilitlemektir. Son noktada şairin "kendine küsmesi", aslında bir öz-eleştiridir. Vefasız birine bu kadar değer verdiği için, o gönül kapısını ardına kadar açtığı için kendine sitem eder. Bu eser; artık kimseye aklını ve kalbini kiraya vermeyen, onuruyla ve yalnızlığıyla dimdik duran bir insanın hürriyet ilanıdır.