Kendime dönüş ? Şiiri - Yorumlar

İnsan büyüdükçe her şeyin kolaylaşacağını sanıyor. Çocuklukta taşıdığı yüklerin bir gün omuzlarından sessizce kayacağını, korkuların zamanla küçüleceğini, kırgınlıkların ise yalnızca eski bir anı olarak kalacağını düşünüyor. Oysa zamanın öğrettiği ilk şey şu oluyor: İnsan büyüdükçe yükler kaybolmuyor, sadece onları taşıma biçimi değişiyor.

Bir süre sonra anlıyorsun ki hayat, herkesi aynı yerden sınamıyor. Kimisi kaybetmekten korkuyor, kimisi yalnız kalmaktan, kimisi anlaşılmamaktan. Dışarıdan bakıldığında güçlü görünen insanların bile kimsenin bilmediği sessiz savaşları oluyor. Çünkü insanın en büyük mücadelesi çoğu zaman başkalarıyla değil, kendi zihniyle verdiği mücadeledir.

Zihin ilginç bir yerdir. Seni korumak isterken bazen seni en çok yoran yere dönüşebilir. Olasılıkları hesaplar, ihtimalleri sıralar, yaşanmamış acıları bile önceden hissettirmeye çalışır. Bunun adına kimi zaman kaygı derler, kimi zaman tedbir. Ama ikisinin arasındaki ince çizgiyi ancak yaşayan bilir. Çünkü insan bazen kötü ihtimali düşündüğü için değil, hazırlıksız yakalanmaktan korktuğu için her senaryoyu zihninde defalarca yaşar.

Belki de bu yüzden hayat bana tek yönlü düşünmeyi hiç öğretmedi. Ne zaman yeni bir başlangıcın eşiğinde olsam, zihnim aynı anda iki farklı yol çizer. Birinde umut vardır, diğerinde ihtimal. Birinde her şey yoluna girer, diğerinde ise beklenmedik olan gerçekleşir. Kimileri buna karamsarlık diyebilir. Ben ise buna hazırlıklı olmak diyorum. Çünkü hayat, insanı en çok beklemediği yerden sınar. Yaşadıklarım bana kötüyü çağırmayı değil, ihtimalleri inkâr etmemeyi öğretti. Belki de bu yüzden olacakları değiştiremiyorum ama geldiğinde beni tamamen yıkmasına da izin vermiyorum.