Kendime Açtığım Davanın Tutanağı

Uzun zamandır suskunum;
sayfalar boş değil aslında—
ben eskitilmiş bir sessizliğin
içine bırakılmışım.
Bir zamanlar dalga dalga taşan o mavi öfkem,
şimdi yorgun bir gecenin kirpiklerinde
titreyen soluk bir kıvılcım kadar sığ.

İçimde yıllardır bekleyen kelimeler var:
rutubet almış duvarlar gibi dökülen,
pas tutmuş anılar gibi kararan.
Onlara dokunsam dağılacaklar,
dokunmasam çürümeye devam edecekler.
İnsan bazen yazmaktan değil,
kendinde sakladığı aynaya bakmaktan korkar.
Ben o aynanın buğusunda kaybolmuş gölgemi izliyorum.

Aynaya her eğildiğimde
bir zamanlar sözün yükünü taşıyan şairi arıyorum;
yok.
Yerine külle kaplı, sabrı kısa,
bakışı yaralı bir siluet çıkıyor karşıma.
Fısıltısı keskin:
“Neyi biriktirdin de bunca yıl sustun?”
Biliyorum ki bazı sessizlikler
şiirin asaleti değil;
kaçışın karanlık paltosudur.

Bir gece Dolunay’a değdi gözüm;
serin bir isabet, sessiz bir sitem.
Ay, insanın söyleyemediği her şeyi bilir;
benim de hâlâ sakladığım bir özlemi
yüzüme usulca vurdu.
Adını söylemedim;
şair bazen yarasını saklar,
bazen de yarasının sesini.

İçimdeki eski ses—
o hırçın, o sokağın karanlığına dayanmış çınlama—
yeniden döndü:
“Kaçtığın kelime, gün gelir seni bulur.”
Belki bu yüzden titriyor hâlâ ellerim
defter kapağına her uzandığımda;
belki bu yüzden yürüdüğüm her mısra
arkamda kırık bir ayak izi bırakıyor.

Bu gece,
kavgamı sonlandırmıyorum;
yalnızca kanayan yerlerine
kısa bir sükût bağlıyorum.
Kendimi affetmeye niyetim yok—
çünkü affedilen şair eksilir,
eksilen kelimeye yaslanamaz.
Ben eksilmedim ya hâlâ;
içimde korunu bekleyen
bir karanlık var demek.

Ve şimdi,
kendi iç muhasebemın loş mahkemesinde
verdiğim hüküm açıktır:
Ne beraat isterim zamandan,
ne de aklanmak kendimden.
Ben yalnızca kelimenin ateşine razıyım;
yanmayı göze alan bir gece gibi
suskunluğumu soyunuyorum.

Ben de ölmedim ya hâlâ,
demek ki yazacağım.
Dönüyorum.
Kendime açtığım davadan beraat değil,
ceza olarak şiir yazmayı seçiyorum.

Ve bil ki, bu müebbetin içinde
tek itirafım seni özlediğimdir.