Şimdi göstermesen de yüzünü tenhada mavilik.
Sıkışmış kalmış çoktan gitmiş gülümsememeleri.
Kızıla boyansın binalar, yoklar ortalıkta ağaçlar.
Ya da insan, hoyratın nede olsa daniskası.
Sıra bize geldi tüketiliyoruz bizler, az pahalar.
Bir sen kaldın Mira ama aldı seni uzaklar.
Evet biliyorum suçlusuyum, sen olmalıydın yanımda.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta