Kendim Olamıyorum Şiiri - Ergün Yücesoy

Kendim Olamıyorum

Her biri ayrı yere giden, birden çok ben var içimde.

Ruhum daralıyr;

Bedenime dar geliyor derim.

Titrek sigara dumanından farksızım.

Ellerim kollarıma, ayaklarım bacaklarıma uymaz,

Gözlerim görmeme yetmez oluyor.

Ne yapsam da kendim olamıyorum.

Başımı ne denli dik tutmaya çalışsam da

Kendi içimde yıkıldığımı biliyorum.

Yarı açık kanatlardan anlaşılmaz ya

Yarı açık yüreğimin kanatları;

Uçtuğum da konduğum da belli değil.

Uçamıyorum, konamıyorum; kendim olamıyorum

Toprağını bulup yeşerememiş fidan gibi bedenim.

Yerimi yadırgıyorum;

Üşüyüp ısındığım, acıkıp doyduğum,

Gidemem sandığım yerlerden çoktan gitmişim.

Gittiğim yerlerden gelip de kendim olamıyorum.

Buğulanıp, cılızlaşıyor hayallerim.

Zamanın kemirerek eskittiği tozlu anılarla

Ve de zorlayıp hatırlayabildiğim hatıralarla

Soluk silik hayaller kuruyorum.

Kendim olamıyorum.