Kendi Muhasebem Şiiri - Efsun Bkr

Tozlu bir köşeye bıraktım gölgemi,
Sessizlikte yankılandı her bir düğüm.
Kendi ellerimle boğmuşum bendeki beni,
Mazeretim hep aynıydı: "Başkası üzülmesin..."

Gülüşleri topladım, yabancı kucaklara ektim,
Kendi bahçemi kurak, kendimi susuz bıraktım.
Başkası aydınlansın diye ne yangınlar bekledim,
Meğer ben yandıkça, karanlıkta kalan yine benmişim.

İnsan kendine acır mı?
Eğer yabancılaştıysa aynadaki o yorgun yüze,
Eğer kalmadıysa verecek tek bir damla dahi,
Acır elbet... Kendi enkazına bakan bir mimar gibi.

Her "evet" bir parçamı koparıp götürmüş,
Her fedakarlık, sırtımda paslı bir mühür.
Mutluluk dağıtırken heybem boşalmış meğer,
Başkalarına saray kurarken, kendime mezar kazmışım.

Şimdi o köşede, kendimle baş başayım,
Verdiğim her ödün için bir özür borçluyum ruhuma.
Artık başkalarının bayramına yakıt değil,
Kendi küllerimden doğacak bir kıvılcım arıyorum.