Fırtınalar dindi, yorgun kanatlarımda ağır bir sızı,
Eski kırgınlıkların izi kalmış, solgun bir yüz yazısı.
Artık yükümü bırakıyorum, geçtiğim o dik yokuşta,
Bir vedadır bu; mutsuzluğa, o bitmek bilmeyen rüzgâra.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta