Kendi Karanlığında

Şehrin ışıkları o kadar parlak ki çok az kimse kendi karanlığında neler sakladığını görebiliyor.

Beton binaların arasında yankılanan her kahkaha, bir imdat çığlığının en kibar formudur.

Saatlerin tiktakları, ömrümüzden kopan parçaların yere düşerken çıkardığı seslerdir.

Kökleri betona gömülmüş bazı ağaçlar betonun sağlamlığına aldanıp içten içe çürüdüklerini idrak edemezler.

Kısa devre yapan bir kalbi tornavida ile onaramazsınız.

Zamanın öğütücü dişlileri arasında ufalanan irademiz, istikbalin muğlak dehlizlerinde yankılanan dilsiz bir feryada dönüşüyor.