Kendi karanlığım Şiiri - Dağlar Özügüç

Sessizlik de vakti gelince konuşur
Sen duydun mu hiç benim sustuklarımı?
Her şeyi söyleseydim,neyin önemi kalırdı?
Ve ben şimdi, o söylemediklerimle kendimi tartıyorum
Eksilen neyse adını koymadan taşıyorum
Bir kırgınlık değil bu, daha eski bir hesaptı
Ne zaman içime dönsem
Biraz eksik biraz buruk kalıyorum
Hep aynı yerden kırılıyorum
Unutmak değil belki derdim,
Daha fazla hatırlamaya katlanamıyorum
Her hatıra,aynı sinsi rüzgarla savruluyor
Biliyorum bir gün, içimdeki bu ses
Beni ele verecek
O zaman herkes anlayacak
Susmanın da bir dili olduğunu
Ama şimdi, içimdeki derin bir kuyuda
Kendi karanlığımda kendimi boğuyorum