Kendi Işığını Yak Şiiri - Yücel Özkü

KENDİ IŞIĞINI YAK
Kendi güneşini çizmeli insan,
Çünkü bazen dünya sisli bir sabaha da uyanabiliyor.
Göz gözü görmezken umut,
En çok içten doğmayı bekliyor.

Bulut iner şehrin üzerine,
Yollar birbirine karışır, yönler silinir.
İşte o vakit bir kıvılcım gerekir
Karanlığı içinden delip geçirecek.

Kimse senin yerine aydınlatmaz yolunu,
Her kalp kendi şafağını taşır içinde.
Bir çizgi çekersin karanlığın ortasına,
Ve oradan başlar ışığın hikâyesi.

Sis dağılır elbet bir gün,
Ama bekleyen çok şey kaybeder.
Sen, vakti gelmeden doğur güneşini
Kendi içinden yükselen bir sabah gibi.

Yücel ÖZKÜ
17 Mart 2026/17:01